برای انسانها زمان هیچوقت دوباره تکرار نمیشود

هیچگاه به آن صورت که یک روزی بود بر نمیگردد

و وقتی احساسات آدمها تغغیر کند یا رو به زوال برود

دیگر هیچ معجزه ای نمیتواند آن را به کیفیت اولیه در آورد

(( ارنستو ))

خداوندا دوستانی دارم که در اعماق قلبم جا دارند

آنان شایسته محبت اند و یادشان مایه آرامش

نیک آنان بیافزای و سلامتشان بدار

عیدسعید فطر بر شما مبارک

طاعاتتان قبول درگاه الهی

دلی که دلتنگ است

به سخن خواهد آمد

دلی که سخن نگوید

یعنی آزاد است

خوشا به دلت

که آزاد است

آزاد آزاد

دوست دارم همدمت باشم ولی سر بار نه قصد رفتن کرده ای تا باز هم گویم بمان بار دیگر میکنم خواهش ولی اصرار نه گه مرا پس میزنی گه باز پیشم میکشی انچه دادم دستت نامش دل است افسار نه

صدای چوب خشکیده در کنار دریای آرام را کس نشنید پس چگونه صدای من در کنار چوب خشکیده شنیده خواهد شد هیهات بر من که اگر فریاد بزنم رسوای عالم خواهم شد

شاید روزی

کنار آن درخت پیر

خستگی را سر کند

یا که لانه ای سازد

با شاخه های خشکیده

شاید...

گاهی سکوت

به سخن می آورد

دلی را

که سالها

به سخن نیامده

پس سکوتم را

به فال نیک میگیرم

چشمهایم را میبندم شاید که تو را نبینم شاید که کوچه های عبور تو را نبینم نفس نمیکشم شاید که عطر وجودت در هوا باشد ولی با یاد و بوی عطرت در دلم چه کنم دلم که چشم و گوش و بینی ندارد یادت در وجودم زنده است... یاد میلادت ..یاد بودنت.. تولدت مبارک اهوی من...

چه روزهای سختیست

وقتی که رویاها

و انتظارها هم

آرامت نمیکنند

چه روزهای سختیست

وقتی که واژه ها هم

ازتو سراغی نمیگیرند

چه روزهای سختیست

دلم کمی دیوانگی میخواهد

با دیوانه ای از جنس خودم

دیوانه چو دیوانه بیند

از دیوانگی خوشش آید

کجایی جفت دیوانه من